Het leven zonder Beauty

9 juli 2010

Vandaag is het precies een week geleden, dat we ons vriendinnetje moesten afstaan en de verdoving is uitgewerkt. Weer met beide benen op de grond wordt duidelijk hoeveel impact het heeft gehad. En al was ze de laatste maanden niet meer zo heel erg aanwezig, wat heeft ze een leegte achter gelaten. Ook Boef mist haar heel erg. Het samen slapen en elkaar wassen is toch tot het einde door gegaan. Zelfs na het inslapen heeft hij haar nog een laatste wasbeurt gegeven, helaas kwam er geen reactie meer terug. Ze heeft nog tot de avond in de keuken gelegen, omdat ik het belangrijk vond dat Boef ook afscheid moest nemen. Volgens mij heeft hij het wel begrepen dat ze niet meer leefde. De eerste dagen gedroeg hij zich toch anders dan normaal. Zo is hij niet meer op de kast geweest waar ze altijd samen lagen en drinkt hij sindsdien niet meer uit de kraan. Hij vraagt heel veel aandacht en schreeuwt als hij alleen thuis moet blijven. Heel sneu!!!

Voorlopig zal het helaas even zo blijven, want mijn angst om opnieuw te beginnen met een kitten is nog heel erg aanwezig. Dat zal eerst overwonnen moeten worden, want je door angst laten leiden is een slechte zaak. Misschien later in het jaar, wie weet!

Het afgelopen jaar was zwaar, dat merk ik pas nu het afgelopen is. Het is een jaar geweest van leven tussen hoop en vrees. Uiteindelijk gewonnen door het laatste. Nu is de periode van rust en verwerken aangebroken en gaan we het normale leven weer oppakken. Beauty wordt over een tijdje een mooie herinnering en heeft voor altijd een plekje bij ons gekregen.

 15 juli 2010

Boef is echt heel treurig geworden na het verlies van zijn maatje. Hij gaat steeds maar minder eten en alles wat vroeger zo gewoon was doet hij niet meer. Niet meer op de kast slapen, niet meer uit de kraan drinken. Hij is gewoon vreselijk depri. Ik probeer met hem te spelen, maar hij vindt er echt niets meer aan. De eerste dagen kwam hij zijn muis apporteren als ik die gooide, maar nu laat hij hem gewoon voorbij vliegen. Hij heeft een aantal dagen overal lopen snuffelen en zoeken en dat heeft hij nu ook maar opgegeven. Ook als ik maar even uit het zicht ben, schreeuwt hij de boel bij elkaar.

Gisteren heb ik een beslissing genomen, want dit kan zo niet langer. Ik ben gaan zoeken naar een nieuw vriendinnetje voor Boef. Ook al wilde ik daar zelf nog een poosje mee wachten, voor hem is het volgens mij een noodzaak dat hij niet langer alleen hoeft te zijn. Vandaag ben ik gaan kijken bij mensen die een nestje kittens hebben en heb een gitzwart poesje uitgezocht. Ze is deze week ingeënt en moet nog tot maandag bij haar moeder blijven. Woensdag ga ik haar ophalen en hoop dat zij in staat is Boef uit zijn dip te halen. Ik wil hem zo graag weer gelukkig zien!!!

18 juli 2010

Er lijkt maar geen einde te komen aan alle ellende. Na Beauty heeft zich bij Boef nu ook het calicivirus gemeld. Omdat hij zo slecht eet, besloot ik vanmorgen eens zijn bek te inspecteren en..... ja hoor allemaal witte puntjes op zijn verhemelte, een soort aften. Meteen de dierenarts gebeld en een uurtje later kon ik met hem komen. Zij zag er nog een paar meer ook op zijn tandvlees. Doordat het mannetje zo aan het treuren is en zo slecht heeft gegeten de afgelopen twee weken, heeft het virus hem nu te pakken. Ze heeft hem tolfedine gespoten (een krachtige pijnstiller en ontstekingsremmer) en zowaar heeft hij nu al drie keer een klein portie blikvoer gegeten. Dat lijkt dus aan te slaan. Morgen gaan we verder met tabletjes en hopelijk gaat hij nu toch echt weer eten. Omdat hij nu een bron van besmetting is, laten we de nieuwe poes maar een poosje nog bij haar moeder!!!

20 juli 2010

Gelukkig is mijn mannetje met de nodige medicatie vannacht weer aan het eten gegaan. Ik merkte dat hij heel erg misselijk was en heb gisteravond geprobeerd met Primperid dat een beetje te verminderen. Hij had een dag of tien geleden heel erg last van haarballen en volgens mij heeft hij daar nog steeds een geirriteerde maag van, met als gevolg niet willen eten. Nu krijgt hij ook maagzuurremmers om die irritatie op te lossen. Door de warmte verliest hij momenteel zoveel haar, dat krijgt hij met gras eten niet meer uit zijn maag en darmstelsel. Zijn ontlasting is momenteel ook behoorlijk harig. De primperid was eigenlijk het redmiddel, waardoor de misselijkheid minder is geworden. Nadat ik het gisteravond had gegeven, hoorde ik hem vannacht zijn brokken eten. Dat had hij al meer dan een week niet meer gedaan. Behalve een paar hapjes blikvoer kreeg ik er niets meer in. Toen ik ging kijken had hij bijna zijn hele bakje leeggegeten. Ik kon wel juichen van blijdschap, dacht echt dat ik hem aan het verliezen was. Hij is een kilo of twee afgevallen en maakte een heel zieke indruk de laatste dagen. Hij lijkt nu echt op te knappen en hopelijk gaat het weer snel de goede kant met hem op en kan zijn nieuwe vriendinnetje haar intrede doen.

27 juli 2010

Boef z'n eetlust is weer helemaal terug, zelfs zonder medicijnen nu. Hij komt weer drinken uit de kraan en ook zijn plaatsje op de kast heeft hij weer ingenomen. Langzaam begint hij weer de oude Boef te worden. Wel is hij zich aan het vervelen en lijkt hij aan een nieuw maatje toe. Met mij spelen is nu eenmaal niet zo spannend voor hem. Als hij het zo goed blijft doen, ga ik aan het eind van de week zijn vriendinnetje ophalen en hoop ik dat mijn makker weer gelukkig zal worden.

1 augustus 2010

We gaan deze nare periode afsluiten en ons leven weer richten op iets positiefs en iets nieuws. Een nieuw begin dus. En het nieuwe begin heet SABIENTJE!!!